Bronisław Bartel
Biografia
Bronisław Bartel urodził się w Zawierciu. Jego rodzicami byli Herman Bartel, urzędnik pracujący w przemyśle, oraz Salomea z Borgów. Od 1905 do 1910 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, zdobywając wykształcenie pod kierunkiem Juliana Fałata, Teodora Axentowicza i Ferdynanda Ruszczyca.
Jego pierwsza samodzielna wystawa miała miejsce w 1910 w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1912 zamieszkał w Warszawie, a w 1919 przeniósł się na stałe do Poznania. Pracował tam od 1919 na stanowisku kierownika Drukarni św. Wojciecha. Od 1921 do 1926 w stowarzyszeniu „Świt” pełnił funkcję członka, a następnie członka i prezesa grupy artystów wielkopolskich „Plastyka”. Związany był z grupami artystycznymi „Świt” i „Plastyka”. Malował głównie pejzaże utrzymane w ciepłej, stonowanej kolorystyce.
Od 1922 do 1926 był profesorem Państwowej Szkoły Przemysłu Artystycznego w Bydgoszczy, a następnie (do 1939) profesorem malarstwa dekoracyjnego, anatomii i studium aktu w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu. Od 1946 do 1951 był dyrektorem Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu.
Zmarł 24 kwietnia 1968 w Poznaniu. Został pochowany 27 kwietnia 1968 na cmentarzu Junikowo w Poznaniu (pole 7-3-11).
Życie prywatne: Jego żoną od 1915 była Adela Kiersztajn, a po raz drugi ożenił się z Janiną Brzezińską. Miał synów Wojciecha (1917–1964) i Andrzeja (ur. 1920) oraz córkę Barbarę (1920–1942).
Malował kompozycje figuralne, portrety, krajobrazy, martwe natury, uprawiał także malarstwo dekoracyjne. W zbiorach Muzeum Narodowego w Poznaniu znajdują się jego prace pt. Portret matki (1917), Demon (1930), Mulatka (1930), Walcownia (1949). W 1929 zdobył III nagrodę w konkursie na polichromię Sali Posiedzeń Sejmu w Warszawie.
Ordery i odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936).