Janusz RegulskiherbuRawicz
Biografia
Janusz RegulskiherbuRawicz urodził się 27 grudnia 1887 w Zawierciu w rodzinie urzędnika kolejowego Juliusza i Bronisławy Kunegundy z Chodakowskich h. Dołęga (1863–1949). Był prawnukiem Józefa (1773–1851), pułkownika, bratem Bronisława (1886–1961), generała dywizji, Józefa (1886–1973) oraz Tadeusza (1896–1971) i Alicji Slewińskiej (1907–1975).
Nauki pobierał w prywatnej Szkole Handlowej Rontalera przy ul. Śniadeckich 8 w Warszawie. Uczestniczył w strajku szkolnym w 1905 roku i klasę 7 musiał ukończyć prywatnie. Od 1906 do 1909 studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Liège, gdzie uzyskał licencjat. W następnym roku odbył roczną służbę wojskową w armii carskiej, którą zakończył po kursie oficerskim. W ostatnich latach przed wybuchem I wojny światowej praktykował w różnych firmach niemieckich (m.in. AEG) w Hamburgu i Łodzi.
Powołany w lipcu 1914 do służby wojskowej, Regulski szybko awansował: służył w 260 Pułku Piechoty z Bracławą, naporucznik w 1916, na początku 1917 nasztabkapitan i pod koniec tego roku na kapitana. Otrzymał szereg wysokich odznaczeń carsko-rosyjskich. Po rewolucji lutowej 1917 działał w polskich organizacjach wojskowych, organizujących Polaków służących w rozpadającej się armii rosyjskiej. W październiku 1917 służył jako starszy adiutant w I Korpusie Polskim gen. Dowbora-Muśnickiego. Wiosną 1918, w drodze do Polski, dostał się do bolszewickiej, z której uciekł, a później – do niemieckiej, z której także się uwolnił. Powrócił do pracy w łódzkim oddziale AEG, z którego wkrótce przeszedł do miejscowej filii Siemensa. Wraz z najmłodszym bratem Tadeuszem był w 1919 jednym z założycieli i organizatorów warszawskiej spółki Siła i Światło SA, w której pracował do 1939 jako dyrektor finansowy, od 1933 dyrektor naczelny.
Po krótkiej służbie wojskowej w czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 jako kapitan w Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza (otrzymał wówczas Order Virtuti Militari) Regulski, wyreklamowany przez Ministerstwo Handlu, został zwolniony ze służby czynnej. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 czerwca 1919 i 113. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 24 Pułku Piechoty w Łucku.
Po zakończeniu służby wojskowej poświęcił się działalności gospodarczej i społecznej. Był m.in. jednym z założycieli i wiceprezesem Automobilklubu Polskiego i prezesem Polskiego Związku Łowieckiego, publikując liczne eseje w organie łowieckim Łowiec Polski, oraz jednym z organizatorów i akcjonariuszy Polskiego Radia. Był jednym z trzech głównych założycieli Podkowy Leśnej, wraz ze Stanisławem Lilpopem, który wydzielił tereny pod miasto ogród, i Tadeuszem Baniewiczem, który zajmował się pracami technicznymi związanymi z budową Elektrycznej Kolei Dojazdowej (obecnej WKD). Czuwał nad wykupem gruntów, przez które miała przebiegać kolejka. W latach 30. wybudował dwór w Zarybiu, który zachował się do dziś w doskonałym stanie.
Po wybuchu II wojny światowej, podczas obrony Warszawy, 6 września 1939 roku, prezydent Warszawy Stefan Starzyński powołał Regulskiego na stanowisko komendanta głównego Straży Obywatelskiej w stolicy, które piastował do października 1939 (jej organizatorem był insp. Wiktor Ludwikowski). Był członkiem Komitetu Obywatelskiego w czasie obrony Warszawy w 1939.
W czasie okupacji niemieckiej organizował w swoim domu w Zarybiu konspiracyjne spotkania, koordynował przerzuty broni i ukrywał poszukiwane przez władze okupacyjne osoby. W obliczu zarysowującego się powstania warszawskiego objął funkcję w Radzie Opiekuńczej w obozie przejściowym w Pruszkowie, dokąd spędzano od 10 sierpnia 1944, dnia upadku powstania na Ochocie, wysiedlanych z Warszawy cywilów.
Po zakończeniu wojny i nastaniu władzy ludowej przez krótki czas pracował w Zarządzie EKD (zorganizował komunikację autobusową) i działał w Automobilklubie oraz Związku Łowieckim. Oskarżony o działalność antyludową otrzymał w 1948 karę 14 lat więzienia. Zwolniony w 1955, działał jeszcze przez jakiś czas jako prezes jednej ze spółdzielni mieszkaniowych w Warszawie. W wieku około 90 lat zabrał się do spisywania wspomnień, które zostały opublikowane w 1980.
Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (B-4-11,12).