Jerzy Gabriel Bobotek
Biografia
Jerzy Gabriel Bobotek urodził się 30 maja 1897 w Zawierciu, w ówczesnym powiecie będzińskim guberni piotrkowskiej, w rodzinie Jana i Elżbiety z Jabłczyńskich. Był młodszym bratem żołnierzy Legions Polskich, odznaczonych pośmiertnie Krzyżem Niepodległości: Kazimierza i Stanisława.
Początkowo uczył się w gimnazjum w rodzinnej miejscowości. Kontynuował naukę w gimnazjum Gustawa Kośmińskiego w Częstochowie, a ukończył w Krakowie. 21 marca 1915, jako uczeń VI klasy, wstąpił do Legionów Polskich, walcząc w 2. kompanii 4. pułku piechoty. Wyróżnił się 31 lipca 1915 w bitwie pod Jastkowem i 5 października 1915 w bitwie pod Koszyszczami, za co dwukrotnie odznaczono go Brązowym Medalem Waleczności, a w Niepodległej Polsce – Orderem Virtuti Militari.
Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został internowany w Szczypiornie. Po zwolnieniu pracował w majątku Makowiska jako praktykant rolny. W 1918 rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej.
28 lutego 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył w I batalionie 4. pułku piechoty Legionów, początkowo jako dowódca plutonu, a następnie kompanii. 14 kwietnia 1919 został mianowany podporucznikiem w piechocie. 9 sierpnia 1920 został ranny. Po zakończeniu leczenia został przydzielony do batalionu zapasowego 4 pp Leg. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 został przydzielony do Dowództwa 2 Dywizji Legionów. Później objął funkcję dowódcy kolumny osadniczej pułku w powiecie grodzieńskim. 25 kwietnia 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 4 pp Leg. wgarnizonie Kielce. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 3220 lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Wówczas miał przydział w rezerwie do 78 pułku piechoty w Baranowiczach. Później przeniesiony do korpusu oficerów intendentów.
Po zwolnieniu z wojska zamieszkał w Wilanowie, gdzie w ramach osadnictwa wojskowego utrzymał działkę o powierzchni 22,5 ha. Po dwóch latach odpoczynku zdecydował się kontynuować studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej (Oddział Mierniczy). 7 czerwca 1932 otrzymał tytuł inżyniera mierniczego. Na początku lat 30. XX w. mieszkał w Warszawie przy ul. Agrykola 16, a później przy ul. Zakrzewskiej 8 m. 35. 1 kwietnia 1933 został zatrudniony w Wojskowym Instytucie Geograficznym, w charakterze pracownika kontraktowego. Działał społecznie w Kole Czwartaków Związku Legionistów Polskich i Związku Osadników. Na stopień kapitana rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 1. lokatą w korpusie oficerów geografów.
Od 15 września 1939 służył w Oddziale Służby Geograficznej przy Dowództwie Grupy Obrony Lwowa na stanowisku triangulatora. Zmarł w 1983 w Chicago. 5 sierpnia 1925 w Stanisławowie ożenił się z Heleną Nowosielską (1899–1986), z którą miał dwóch synów: Henryka Marię (ur. 1926) i Władysława Jerzego (ur. 1929).