Wacław Brzeziński
Biografia
Wacław Brzeziński (ur. 8 sierpnia 1900 w Zawierciu, zm. 22 lipca 1987 w Małych Cichych) – polski prawnik, nauczyciel akademicki, profesor dr hab.
Był synem Józefa Brzezińskiego, społecznika. W młodości zaangażował się w harcerstwo: w 1915 roku został drużynowym pierwszej drużyny harcerskiej w Zawierciu, a w 1917 roku współorganizował dwa zastępy harcerskie z uczniów Gimnazjum Męskiego. Zaangażował się także w narciarstwo i turystykę.
W latach 20. i 30. był autorem artykułów naukowych do kwartalnika Samorząd Terytorialny.
W 1938 roku wybudował dom na Tarasówce w Małych Cichych.
Podczas II wojny światowej uczestniczył w powstaniu warszawskim.
Był specjalistą w zakresie prawa administracyjnego i nauki administracji. Jego badania dotyczące zagadnień prawnych związanych z planowaniem przestrzennym i ochroną środowiska należały do pionierskich w Polsce. Tuż po zakończeniu II wojny światowej prowadził wykłady zlecone w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, następnie był wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim.
W 1949 roku został profesorem na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. W latach 1949–1952 kierował Katedrą Prawa Administracyjnego na Wydziale Prawa i Administracji tej uczelni. W 1952 roku został wykładowcą na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, a od 1957 roku kierował Katedrą Prawa Administracyjnego i Nauki Administracji. W latach 1957–1959 był prodziekanem wydziału.
W 1949 roku został członkiem Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Był także pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, członkiem Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody oraz Międzynarodowego Instytutu Nauk Administracyjnych.
W 1970 roku przeszedł na emeryturę. W 1975 roku otrzymał Nagrodę Elisabeth Haub za wybitny i trwały wkład w prawo ochrony środowiska.
Zmarł w 1987 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (brama IV-f, kw. 155).