Wiktor Weintraub
Biografia
Wiktor Weintraub (pseud. Quidam) urodził się 10 kwietnia 1908 w Zawierciu. Był historykiem literatury polskiej i dyplomatą żydowskiego pochodzenia, członkiem Polskiej Akademii Nauk. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim (1925–1929), a także przebywał w Warszawie (1934–1937) i Paryżu (1937–1939) jako stypendysta rządu francuskiego.
W latach 1941–1942 pracował w biurze prasowym Ambasady RP w Kujbyszewie (ZSRR), a następnie był ewakuowany do Iranu i Palestyny. W latach 1943–1945 redagował w Jerozolimie dwutygodnik „W drodze”.
Po wojnie emigrował. W latach 1945–1950 mieszkał w Londynie, gdzie m.in. redagował The Polish Fortnightly Review. W 1950 osiadł na stałe w USA, gdzie był wykładowcą (1950–1954) i następnie profesorem slawistyki Uniwersytetu Harvard w Cambridge (1954–1978). Od 1971 kierował na Harvardzie katedrą polonistyki ufundowaną przez A. Jurzykowskiego. Od 1953 bywał członkiem redakcji Harvard Slavic Studies (inne języki). Publikował w londyńskich Wiadomościach i paryskiej Kulturze. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Od 1988 członek Polskiej Akademii Nauk. Podpisał List 59, list pisarzy polskich na Obczyźnie protestujących przeciwko zmianom w Konstytucji PRL.
Autor studiów o kulturze i literaturze staropolskiej (głównie doby renesansu i baroku) oraz o wielkich romantykach. Jego prace obejmują m.in. „Styl Jana Kochanowskiego” (1932), „Z dziejów Rabelaisgo w Polsce” (1936), „Mickiewicz, Quinet i towianizm” (1973), „Poeta i prorok. Rzecz o profetyzmie Mickiewicza” (1982).
W 1988 roku został członkiem zagranicznym Polskiej Akademii Nauk.