Włodzimierz Wilkanowicz
Biografia
Włodzimierz Wilkanowicz, urodzony 18 maja 1904 roku w Zawierciu w rodzinie Kazimierza i Teodozji z Jabłońskich, wychował się w mieście, gdzie ukończył gimnazjum w Radomsku. W 1918 roku był członkiem POW. W 1920 ochotniczo służył w Wojsku Polskim.
Studiował w latach 1935–1939 i w 1944 w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem F. Kowarskiego. Od 1934 był członkiem Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków. Uprawiał malarstwo sztalugowe (olejne, akwarelowe) i ścienne, a także rysunek.
Podczas II wojny światowej wraz z żoną zostali aresztowani przez Gestapo, uwięzieni na Pawiaku i wywiezieni do obozu Apolda.
Po wojnie, w latach 1946–1947 pracował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (później Akademii Sztuk Pięknych) w charakterze adiunkta. Jego zasługą jest udział w organizowaniu Centralnego Biura Wystaw Artystycznych w Warszawie przekształconego później w Galerię Zachętę. Uczestniczył również w pracach stowarzyszeń plastyków w Warszawie – w latach 1947–1958 jako członek Zarządu Okręgu Warszawskiego i członek Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Plastyków. W latach 1949–1958 kierował Wydziałem Realizacji Centralnego Biura Wystaw Artystycznych.
28 grudnia 1928 był mężem Stanisławy z d. Brzósko (1905–1963). Zmarł w Warszawie, spoczywa razem z żoną na cmentarzu parafialnym w Kiełpinie.